Nopparit's profileดินแดนแห่งความเหงาPhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
ดินแดนแห่งความเหงาJune 14 "วิชา" กับ "ปัญญา"การอ่านหนังสือมากกว่าคนอื่น ไม่ได้หมายความว่าเราฉลาดกว่าคนอื่น ปริญญาเป็นเพียงสิ่งสมมติ เพื่อใช้วัดค่ามาตรฐาน "วิชา" กับ "ปัญญา" ทำไมยิ่งเรียนสูง เรากลับพบว่าคนเหล่านั้น ก็ยังมีปัญหาในการจัดการความทุกข์ของตัวเอง ผู้รู้ที่แท้ คือ ผู้ที่รู้จักตัวเอง เราไม่ต้องไปวิจารณ์ใครหรอก ว่าเขาดี-เลวแค่ไหน หมื่นรู้..มิสู้ปล่อยวาง March 06 ครั้งหนึ่งในชีวิตของลูกผู้ชายท่านที่เข้ามากรุณาอ่านให้จบ ท่านคิดถูกแล้วที่ได้หลงเข้ามา
(ไม่ได้ธรรมะ ธรรมโมอะไร แต่อยากแชร์ให้ฟัง) จะมีซักกี่ครั้งที่ได้เห็น พ่อ-แม่ ยิ้มด้วยความปลื่มปิติ บางคนอาจจะนับครั้งไม่ถ้วน แต่คงไม่กี่ครั้ง
ครั้งแรก เมื่อผมลืมตาดูโลก ครั้งที่ 2 เมื่อผมรับปริญญาบัตร ครั้งที่ 3 เมื่อผมบวช -ได้เห็นพ่อแม่ปลื้ม
-ได้เห็นญาติมิตรพี่น้องมาพบกัน ทั้งที่ไกล้และห่างไกล -ทวดผมมางานบวช (อายุท่านราวๆ 100 ปี) ให้พ่อแม่ได้เกาะผ้าเหลืองขึ้นสวรรค์ครับ
เมื่อ นาค(ผมเอง ตอนโกนหัวนาค) ได้ก้มลงกราบขอขมา บิดา-มารดา แล้วใช้น้ำล้างเท้าพ่อกับแม่ "เหนือศรีษะลูก ประจบกับ เท้าทั้งสองของพ่อแม่" หลวงพ่อหลวงพี่และหลวงตา ท่านบอกว่า พ่อแม่คือพระอรหันต์องค์แรกของเรา ฉะนั้น จงกราบไว้และเคารพท่าน คำสอนมีหลากหลายมากผมจะยกมาเพียง 1 ล่ะกัน เป็นสิ่งที่หลวงพ่อท่านบอกไว้ (อาจจะแปลผิดก็ขออภัย)
" อนิจจัง-ทุกขัง-อนัตตา "
1)อนิจจตา-ความเป็นของไม่เที่ยง ไม่จีรังยั่งยืน ไม่แน่นอน เปลี่ยนแปลง แปรผันได้ทุกเวลา 2)ทุกขตา-ความเป็นทุกข์ ทนอยู่ในสภาพเดิมต่อไปอีกไม่ได้ จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงไปสู่สภาวะอย่างใดอย่างหนึ่ง 3)อนัตตา-ความเป็นของไม่ใช่ตน ความไม่มีอะไร ไม่ใช่ตัวเรา ไม่ใช่ของๆเรา ไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตน ไม่มีตัว ไม่มีตน ก็ไม่พูดอะไรมากครับเดี่ยวจะง่วงเสียก่อน ถ้าสนใจเจอกันนอกรอบได้ครับ
แล้วสุดท้ายหลวงพี่ก็บอกผมว่า
" เลือกเอาว่าจะสุขทางโลก หรือ ทางธรรม ไม่ผิดหรอกที่เราต้องทำงานหาเงิน เพราะเราก็ต้องทำหน้าที่ลูกให้กับพ่อแม่ สะสมบารมี บวชอยู่กับงาน" สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณ ที่ท่านที่วัดธรรมอุทยาน (ขอนแก่น) หลวงพ่อกล้วย หลวงตา หลวงพี่ เณร แม่ชี ทุกท่านที่ให้กระผมได้ลืมทางโลกไป เกือบ 2 week
และขอให้ทุกท่านได้พบความสุข และขอบคุณคนที่เป็นกำลังใจและเป็นหัวใจให้ผมเสมอมา ^_^ December 31 บทสรุปปี 2007บทสรุปชีวิต ของผมเมื่อ 1 ปีที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้างครับ Event 2 Apirl May June July แล้วจากนั้นผมก็ได้ไปยังตึกที่สูงที่สุดในประเทศคือตึกใบหยก แบบว่ามองเห็น กทม ได้ 360 องศาเลยทีเดียว September
Event 9 November
December Event 12 Event 13 ส่งท้ายปีเก่าด้วย blog นี้... ยังไงก็ขอให้คนที่แวะเข้ามาจนมีความสุขตลอดไป 2008 นะครับ Happy New Year ครับ ...LOSO... November 11 ตกลงคือพรหมลิขิตใช่มั้ย?ตกลงคือพรหมลิขิตใช่มั้ย?
ถ้าเธอเป็นคนที่ใช่จริงๆ มันก็คงคุ้มค่าที่เฝ้ารอ ได้แต่ถามฟ้าดินว่า ทำไมถึงเจอเธอช้าจัง ทำไมถึงได้ให้ผมไปเจอกับรักคนที่มีเจ้าของ คบเพราะเหงา คบเพราะหวังอะไรบางอย่าง คบเพื่อฆ่าเวลา คบเพื่อเป็นตัวสำรอง สิ่งที่ผมให้ไปทุกครั้งนั้นคือให้ไปเต็มที่
แต่แล้ววันนึงผมก็ได้มาเจอกับคนที่เห็นคุณค่าของสิ่งผมให้ไปแล้วพร้อมที่จะรับมัน พร้อมที่จะเดินไปด้วยกัน แต่ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงมันก็คุ้มค่าที่เฝ้ารอแล้วจริงมั้ย? ก็ได้แต่หวังว่าเค้าจะไม่จากไปไหน แล้วประคองความรักนั้นให้คงอยู่ตลอดไป
การที่คน 2 คนมาเจอกันมันก็คงไม่ใช่พรหมลิขิตหรือปาฎิหาร เพราะไอสไตย์ได้กล่าวไว้ว่าโลกนี้ไม่มีปาฎิหารที่สิ่งที่เกิดขึ้นล้วนแล้วเกิดขึ้นด้วยเหตุและผล ผลที่เกิดขึ้นนั้น บางศาสนาและบางเผ่าพันเรียกมันว่า "กรรม"
June 10 เก๋า...เหงาสิ่งที่รักษาไว้ได้เป็นเวลานาน เค้าเรียกว่า "เก๋า" แต่ถ้ารักษาไม่ได้....ก็ต้อง "เหงา"
นี่เลยครับ ก่อนจะเข้า blog ผมขอแนะนำหนังเรื่อง Posible ชื่อไทยก็คือ เก๊า เก๋า (หรีอปล่าว - -'') สนุกดีครับ แต่ได้ขอคิดเยอะเลยครับ ข้อคิดแรกคือ สิ่งที่มีคุณค่านั้นคือสิ่งที่ทุกคนต้องการ เป็นนักร้อง ก็ต้องร้องเพลงที่ผู้ฟังอยากฟัง เป็น Programmer ต้องเขียนโปรแกรมที่ลูกค้าอยากใช้ (เกี่ยวกันมั้ยวะ เหอะๆ) ช่วงท้ายๆเรื่องนั้น ต๋อย (ชื่อพระเอก) ได้ร้องเพลง เหงา ที่ผู้ชม(อู๋)อยากฟัง ทำให้เค้าได้สามารถกลับโลกที่ตัวเองจากมาได้ ดังนั้นต้องแยกให้ถูกระหว่างความรู้สึกและความถูกต้อง
1 Year
นี่ก็เวลาผ่านไปแล้ว 1 ปีแล้ว เค้าว่ากันว่า มหาลัยชีวิต เริ่มขั้นตอนเรียนจบ มันก็จริงอย่างที่เค้าพูดนะ 1 ปีนี้ให้อะไรผมเยอะแยะมากเลย ตอนนี้ก็มีเป้าหมายที่ชัดแจน หลังจากเคยฝันว่าเพียงแค่เป็น Programmer เท่านั้น ได้มาเจอบริษัทดีๆ ทีมงานดีๆ พี่น้องดีๆ รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ขอบคุณสำหรับคนที่จัดประกายเทียนผมอีกครั้ง ที่มันกำลังจะดับลง ตอนนี้มันกลายเป็นแหล่งพลังงานขนาดใหญ่ ทำให้ผม เริ่มจะเป็นหนอนหนังสือเข้าทุกที
Free Time..
ตอนนี้ผมมีคู่หูอยู่ 2 อย่างที่ติดตัวผมไปตลอด อย่างแรกเลยคือ note book ACER ที่กว่าจะเก็บเงินซื้อได้ กว่าครึ่งวันผมจะอยู่กับมัน ใช้มันทำงานใช้มันเล่นเกม อีกสิ่งหนึ่งก็คือ กล้อง Nikon ตัวหนึ่งที่ช่วยให้ผมหายเหงาไปเยอะเลย ได้ออกไปถ่ายรูปเรื่อยเปลื่อยในเวลาว่าง
3Kok
เค้าว่ากันว่า ดู 3 ก๊ก จบ 3 รอบ คบไม่ได้ จริงเหรอ? ผมก็ได้ลองอ่านหนังสือ ดูหนัง เล่นเกม 3 ก๊ก ทำได้อะไรหลายๆอย่าง เช่นการใช้คนให้ตรงกับงานเอย วางกลยุทธเอย หลายอย่าง แล้วก็ทำให้ผมเรียนรู้ว่า การที่ทีมจะอยู่รุ่งเรืองได้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับ ความเก่งของแม่ทัพ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความเก่งของลูกน้อง แต่มันขึ้นอยู่กับทุกฝ่าย แล้วเป้าหมายของผมคือ การนำทีมไปสูความสำเร็จ ทำอย่างไรถึงจะสามารถปั้นบุคคากรในทีมให้เก่งขึ้นได้ ผมเองทำคนเดียวไม่ได้หรอก แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับทุกๆคน Music
ดอกไม้ราตรี... ดึกดื่นคืนนี้...ก็เธออยู่แห่งหนไหน ก็เธออยู่แห่งหนไหน อีกกี่คืนไม่รู้....ที่ยังคงต้องฝัน เฝ้ารอไปอย่างนี้...
Ohhh ผมชอบเพลงเย็นๆอะไรทำนองนี้ นั่ง up blog ไปฟังเพลงไป ชอบดนตรีและเสียงร้อง มันเข้าถึงอารมณ์
สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณสำหรับคนที่คอยให้กำลังใจผม ขอบคุณครับ ที่ทำให้ไม่เคยเหงา... December 25 สายไปไหม
หรือจะฟังที่หน้าหลักก็ได้ http://losociety.spaces.live.com July 16 บ่ายวันอาทิตย์ กับ วงจรชีวิตบ่ายวันอาทิตย์
บ่ายวันอาทิตย์ คือวันที่คนทำงานหลายคนได้หยุดรวมทั้งผมด้วย มันเป็นวันที่พิเศษเพราะจะสามารถตื่นสายๆก็ได้
บ่ายวันอาทิตย์ คือวันที่มีความสุขกับเพื่อนๆโดยจะนัดเจอกันอยู่ตามห้างเพื่อออกเที่ยวกันหลายๆคน
บ่ายวันอาทิตย์ คือวันที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว โดยอาจจะทานข้าวด้วยกัน ดู TV ด้วยกัน เป็นวันพักผ่อนของครอบครัวไปด้วย
แล้วบ่ายวันอาทิตย์ ของผมล่ะ นั่งเขียนโปรแกรมอยู่หอ เล่นเกมอยู่หอ อ่านหลังสืออยู่หอ เป็นวันที่ต้องอยู่คนเดียว คิดขึ้นมาก็อยากกลับบ้านแล้วล่ะสิ ถ้าเป็นปีที่แล้ว บ่ายวันอาทิตย์ของผมก็คงต้องแวะเข้าไปเล่นที่ห้อง Project จะได้เจอเพื่อนๆ และเล่นเกมกัน หรือไม่ก็กลับบ้านไปทานเข้าที่บ้านกับครอบครัว เฮืออออ..... คิดถึงบ้านหว่ะ
วงจรชีวิต
ได้ทำงานในบริษัทที่ตัวเองชอบ ได้ทำงานที่ตัวเองชอบ สังคมคนในบริษัทก็ดี มีความมั่นคงในหน้าที่การงานแต่สิที่เสียไปก็คือ จากบ้าน จากครอบครัว จากเพื่อนๆ
แล้วผมจะใช้ชิวิตที่มันซ้ำซาก จำเจ อย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ ตอนนี้ได้เข้าไปอยู่ใน loop ของชีวิตแล้ว
while(!Holiday){
ตื่นมานอน
ทำงาน
พักเที่ยง
ทำงาน
เลิกงาน
นอน
} |
|||||||
|
|